Terapijski odnos - II deo

Psihoterapija je vezana za mnoštvo predrasuda, pa je jedna od njih da kad imamo neke probleme treba da se obratimo najboljem prijatelju i da će to biti podjednako lekovito kao i psihoterapijski razgovor. Međutim, odnos sa prijateljem nema baš puno veze sa psihoterapijskim odnosom.

Deo obavezne edukacije koju svaki terapeut mora da prođe jeste da nauči da sluša i reaguje na poseban način - da ne prekida klijenta i da ima neutralan stav, oslobođen od predrasuda. Kad prijatelji slušaju, obavezno imaju potrebu da se uključe sa svojim iskustvima i daju savet koji se ne traži.

Odnos sa terapeutom u nekim slučajevima može biti prvi zaista dobar i „zdrav“ odnos, jer je neopterećen drugim značajnim odnosima koje smo do tad gradili u životu. Klijent se oseća slobodnim da izrazi sve ono što možda u primarnoj porodici nije smeo ili želeo, i taj novi, bolji odnos postaje model za sve ostale veze koje klijent stvara u svom realnom životu.

Ovaj poseban odnos sa terapeutom ima sposobnost da trajno menja buduće odnose klijenta, koji ima priliku da krene da stvara autentičnije i bliskije odnose i živi pun život. I u tome je najveća lekovitost psihoterapijskog odnosa.